Widziałem je w oddali. Znajdowały się na drugim brzegu rzeki. Mimo to jednak dostrzegły Duke’a, po czym bezzwłocznie przeszły przez bród w nieregularnym szeregu. Idące na przodzie osobniki przygwoździły Duke’a spojrzeniem. Widać było, jak z niecierpliwości drgają mu uszy i nos. Później nasi bydlęcy tropiciele rozpoczęli ostatnie podejście. Jak się to skończy? Byli już tak blisko. Przyznaję, że pojawiło się uczucie niepokoju. Całkiem niepotrzebnie.

Pokrewieństwo

Przez chwilę zarówno krowy, jak i pies, wyciągali szyje, by się obwąchać, później zaś zaczęli się lizać. Duke był zachwycony. Krowy też. Ich języki spotkały się w odwiecznym geście pokrewieństwa. Wymieniając ślinę, ustanawiali więź w sposób, o którym pisał Gavin Maxwell w swej klasycznej, szkockiej opowieści o wydrach, zatytułowanej Ring of Bright Water.

W tej cudownej chwili Duke i krowy wyraźnie pokazywali, że ten „żywy inwentarz” z dala od maszyn wykazuje pokrewieństwo. Że ma pragnienia i potrzeby, podobnie jak my. Że składa się z istot czujących.

W czasie oglądania tej magicznej chwili przyszły mi do głowy słowa rolniczki, Rosamund Young, która w Sekretnym życiu krów opisywała, że bydło jest „równie różnorodne jak ludzie. Może być bardzo inteligentne lub ociężałe, przyjazne, delikatne, agresywne, potulne, pomysłowe, nudne, dumne lub nieśmiałe”.

Dialekt

Krowy mają również swój własny język. Muczą ze strachu, niedowierzania, złości, głodu lub przygnębienia. Z badań naukowych wynika, że potrafią ze sobą „rozmawiać”, a ich głos odpowiada indywidualnej tożsamości.